Gedicht

Verwachting

Je zou denken dat ze komen blazen,
mijn makkers op hun midwinterhoorn
om vriend en familie te verbazen,
als straks bij ons het Kind wordt geboren.

Om het leven is het immers begonnen
en het Licht dat na de Stille Nacht
zowaar nog opdaagt met de zon en
het antwoord dat je zozeer verwacht.

Of het dan wel of geen Midwinter is,
in wezen telt alleen . . . dat dit Kind er is.

Voorlopig doen zij er het zwijgen toe;
vanaf Driekoningen is blazen taboe.

Maar begin Advent, zodra de avond valt,
reken maar dat hier de Midwinterhoorn schalt.

J. Trijsburg
—————

Toverhazelaar

Rondom de put bij pas geknotte linden
blaast men beurtelings voor de boerderij,
wat stadslui doorlopend schitterend vinden,
drie generaties, met kinderen erbij.

Met de roep van hier en de echo van ginder
lokt de midwinterhoorn hen naderbij,
laten zij zich met traditie verbinden;
zo schuift het volk in processie voorbij.

Maar in de hof ontploft een toverhazelaar
onopgemerkt door honderden passanten.

Die sterrenregen, ontstoken na Nieuwjaar,
ontgaat de mensen. Het meest frappante
staat na het weekend vet in alle kranten:
“Snertweer voor de midwinterwandelaar!”

Jakobus Trijsburg
———————–

Midwinterhoorn

De dagen donkeren door
Ondanks het verzet van uur
De donkere mantel van de nacht
Breidt zich wijder en wijder

Tot een oer-roep vanuit mistige flarden
Zijn boodschap luid laat horen
Over weilanden en bossen
’T Ni-je Lech vraagt te komen

Deze Olde Roop van jaren
Doet de verbintenis met natuur
Herleven als een perpetuum mobile
Elk jaar weer, elk jaar weer

Egbert 2011.
————–

“Ne moand veur muddewinter
As den Advente begint.
Tot weer de daege lengt en
Dreekoningen der zint,
Nemp mennig boerenjongen
In ’t Noordelijk Twentelaand
Met ’t vallen van de aovend
Den hölten hoorn ter haand
Een boaven d’oale putte
Den misschien eeuwen steet,
Zink muddewinterhooren
Zien oald eentonig leed”.

Johanna van Buren
——————–
Ken i’j den woondren klaank,
den laank zich rekkende toon,
dee duur de kloore locht in disse dage röp
en van verlangen klaagt noar ’t feest van Kerstmis,
dat koomp?
’t is ’t mirreweenterhoorn woar volgens oald
gebroek de boerenzöns op bloast;
van dat advent begint tot an de dage van ’t feest,
klinkt ’t wied oaver et laand.

Cato Elderink
————–

Wat toet ’t doar toch?
Wat toet ’t doar toch van wieden?
Doar kleenkt van allen kaant
’n leed van zeut verblieden
Dat jag mien hett ‘in braand
’n mirreweenterhoarn
Röp weer in Tweenteland.

Toon Borghuis
—————
Toon Borghuis in 1956:
“Ook wordt now op Kasmis veur de Nachtmis bloazen
vanof ’ n Plechelmustoren in Olzeln.
Ieder bod as ’t klokken-
geweald effen ophölt brengt veer jongs oet Volthe
de bleide tiedinge van ’n geboren Heiland
oaver de doezendjorige stad”.

Dat inspireerde hem tot het volgende gedicht:

Parate Viam  (het Licht verschijnt)

Midwinternacht, as van alom
Het kerkvolk optrekt noar de dom
Staot op Plechelmi-toren
Veer knapen met nen horen.
Dee veer stoat doar alleene
An ieder galmgat ééne!

Zee stoat doar – elk as nen herold
En bloast eer leed, zo eeuwen-old.

As èven zwig het klokgeluud
Vänk an dat wonderluk getuut,
Wat of den roop beduudt?

Het Zölde wat Sunt Jan hef ‘zegt
Maak liek de weg – de paden recht!

Hee maant elk Christen, die en mie:
“Parate Viam Domini!

Toon Borghuis
—————

Middewinter

Den roop van ’t middewinterhaorn
helmt ovver ’t bos
heidens hard . . .
aw naor boeten gaot.
Vief tonen halleluja
in mineur,
dee as teurhamers rasterpäöle
in mien denken slaot.
Kom, laow opgaon naor den stal
en hoppen,
dat ze uns op uns kloppen,
zo late nog,
daor binnenlaot.

Henk Krosenbrink
——————-

imagesCAT2APRU

Comments are closed.